Bölüm xa - Bu Bölümün Adı Yok

Dertlerim sarmış beni simsiyah bir tül gibi

Gel bir bak şu halime sanki solmuş gül gibi

Yaşanan anılarım dün gibi

Söndürme bu ateşi kül gibi

Herhalde bu dönemki duygularımı yukarıdaki mısralardan daha iyi betimleyemezdim. Kendimi kronik olarak bu tarz durumların içerisinde görmek, arkaplanda açık kalmış uygulama gibi yaşam enerjimden çalıyordu. Günlük hayatımın bir kısmı hiç değişmemişti. Sabah kalk, işe git, işyerinde stres yaşa, işten çık. Bu kısım zaten standart hale geliyor insanın yaşamında bir süre sonra. Aslında seni en çok tüketen kısım da burası oluyor. Çünkü günlük olarak iş sonrası hayatına kalan enerji, bazen bu kısmı göğüslemene yetmeyecek kadar az oluyor. Ya da günlük stres kotan dolduysa, çoğu durum karşısında daha fevri olabiliyorsun birden. Bu stres kontrolü başlı başına bir yetenek. Herkesin harcı olmuyor maalesef.